dinsdag 2 april 2019

Van schilderen naar schrijven

Vreemd, hoe het leven kan lopen. Als meisje van 6 à 7 jaar wist ik zeker dat ik later kunstenaar ging worden. In 2011, toen ik zo’n 8 jaar als kunstenaar werkzaam was, kreeg ik een burn out. De drang, die ik altijd had gevoeld om te tekenen en schilderen, werd minder. Ik vroeg me af of dit het einde van mijn schilderscarrière inluidde. Was het misschien de bedoeling dat ik iets anders ging doen?


Ik ging schrijven over kunst, over reizen, over gebeurtenissen in mijn leven en de inzichten die het me bracht. Opvallend genoeg kwam ik steeds hetzelfde onderwerp tegen; volg je bezieling. Wat laat je stromen, wat geeft jou het gevoel dat je leeft in plaats van overleeft of wordt geleefd?

Als mensen me vragen wat ik tegenwoordig doe, voel ik me schuldig en lui, omdat ik in de afgelopen jaren zo weinig kunst heb geproduceerd en geëxposeerd, ondanks dat ik daar altijd goede redenen voor heb gehad.
Vanochtend realiseerde ik me dat ik al jaren geen schetsblok meer bij me draag. Ideeën voor potentiële schilderijen vallen me nog maar zelden spontaan in. Teksten daarentegen des te meer. Schriftjes, kladblaadjes en Word-bladen op mijn pc staan vol. Mijn mobiel met zijn opnamerecorder en notitieblok draait  overuren. Waar eerst mijn huis vol lag met schetsen, zie je nu aantekeningen liggen voor blogs,- en boekideeën. 
Ik stop niet met schilderen, want wat ik wil delen kan zowel via tekst als via beeld, maar… net zoals ik anderen aanmoedig om hun bezieling te volgen, moet ik ook gaan waar de (levens)stroom me naartoe leidt...

Blind vertrouwen II - Bianca van Baast

vrijdag 1 maart 2019

Give me a hug!

Binnenkort neem ik deel aan de expositie 'Give me a hug 2'
52 kunstenaars, ontwerpers, tattoo artists en fashiondesigners bewerken 52 grote knuffels.
Benieuwd naar het resultaat, en mijn bijdrage?

Give me a hug
Opening 22 maart van 20.00 - 23.00 uur

Verder te bezoeken op 23 en 24 maart van 12.00 -17.00 uur
NS16. 
NS Plein 16, Tilburg

maandag 7 januari 2019

Het schilderij en haar verhaal

“Zou ik meer uitleg moeten geven over wat ik wil uitdragen met mijn schilderijen?” vraag ik me soms af. 
‘Ja’, is het antwoord dat ik daar regelmatig op krijg.
Maar vanochtend ontving ik onderstaande tekst van auteur Jan Mantel. Het is niet mijn verhaal, maar te mooi om te weerleggen: 


‘In the midst of creation’ – Jan Mantel

Op de laatste dag van het jaar liep ik tegen een schilderij aan van Bianca van Baast. Mijn toch al deprimerende gedachten over de toestand van de wereld dwaalden verder af, dieper het schilderij binnen en toen ontstond er een plotselinge ommekeer.

In the midst of creation - Bianca van Baast
De schoonheid vastgelegd als een serene droom liggend op de wolken in een oneindige ruimte van leegheid en duisternis. Het lijkt alsof ontsnappen niet lukt. In bijna foetushouding wacht mijn prinses vredig tot het moment dat de poort opengaat en ze door de opening weggedreven wordt uit de zwarte doemwereld. En dan komt het licht haar tegemoet en trekt de mist op. 

Wakker geschud en met grote ogen ziet ze tot aan de horizon de wereld gevuld met hoop. Bomen met groene toppen reiken tot aan de hemel. De lucht is helder en zover ze kan kijken ligt er schoonheid in het wuivende landschap. Kinderen drinken weer uit de beek en wilde paarden rennen door de velden, af en toe met beide benen naar achteren trappend. 

Achter de stammen van de dikke eiken staan de pessimisten klein gestompt door sterke hooparmen, loerend om elke kans te grijpen weer tevoorschijn te komen. Voorlopig zijn ze te klein. De uitstoot wordt langzaam geabsorbeerd door stugge doorzetters, die niet de verleidingswegen van de overvloed zijn ingeslagen. Volhardend zijn ze de waarheid trouw gebleven en hebben de slag gewonnen. De zeespiegel daalt weer en de ecologische groei vertaalt zich op de groene aandelenbeurs in permanente stijgingen.

Ik wend mij af van het schilderij ‘In the midst of creation’ en loop het nieuwe jaar tegemoet. Ik moet van opluchting schreeuwen. Mijn kleinkinderen zijn gered.