donderdag 30 april 2015

Ik wil delen

Het was een hete dag geweest en ik had me terugtrokken in mijn atelier om te werken aan een schilderij dat in vele opzichten nieuw voor me was. Dit maakte het creëren aangenaam spannend, maar toch vroeg ik me af of schilderen nog enig nut had. Nederland bevond zich al zo’n 2 jaar in een financiële crisis. Galeries stopten of gingen over op een ander beleid, waardoor het aantal exposities en verkopen voor mij bijna nihil was geworden. Had het dus nog zin om nieuw werk te creëren?

’s Avonds genoot ik met een vriendin van de zwoele zomeravond. We spraken over ons werk, onze verwachtingen en wensen toen ik plotseling gefrustreerd zei: “Ik wil alleen maar delen.” Geschrokken keek mijn vriendin me aan. “Kijk uit waar je om vraagt!” was haar reactie. 

Ik weet niet wat me het meest verraste, haar respons of mijn uitspraak. Hoezo verlangde ik om te delen? Wat had ik te delen? Was het fout of gevaarlijk om zo’n verlangen te hebben? Zou het universum mijn wens horen en mijn verlangen waarmaken op een manier die niet wenselijk voor me was?“Ik wil delen”, een simpele conclusie, maar het maakte mijn leven ineens zoveel duidelijker. Ik realiseerde me dat ik niet schilderde om kunst te maken, maar vanwege de boodschap die ik ermee kon delen.

Did you hear the news today? I, II & III - Bianca van Baast
Oprah Winfrey zei ooit eens: “We are more alike than we are different”. En ik geloof dat ze daar gelijk in heeft. Onze buitenkant kan sterk afwijken van de ander, maar onder al die uiterlijkheden kennen we allemaal het verlangen naar liefde, veiligheid en geborgenheid, en worden we regelmatig geconfronteerd met gevoelens van angst, woede en onzekerheden. Met dit in gedachten schilderde ik jarenlang de mens in zijn meest pure vorm: kwetsbaar, naakt en kaal, hopend dat ik hiermee meer begrip en gelijkheid onder de mensen kon creëren.
In these arms I & II - Bianca van Baast
Ongeveer een jaar later begon het mij te dagen dat mijn boodschap incompleet was. We zijn inderdaad allemaal gelijk aan elkaar, maar niet hetzelfde. En dat mag gevierd worden. Want juist het verschil in interesses, talenten, behoeftes en verlangens maakt ons waardevol. Als iedereen kok wil worden, zal er geen landbouw bestaan en valt er weinig te koken. Als iedereen wil genieten van mooie dingen, maar niemand die mooie dingen ontwerp, componeert of onderhoudt, dan valt er maar weinig te genieten. En wie zijn talenten en dromen verbergt of ontkent, ontzegt niet alleen zichzelf de vreugde ervan, maar ontneemt ieder ander de mogelijkheid om er baat bij te hebben, of om jou daarbij te helpen. 

Ieder mens is dus van onschatbare waarde, zelfs als dat niet altijd zichtbaar is. Hoe weet ik dat? Omdat je anders niet zou bestaan! Jij, je talenten en je dromen zijn als een puzzelstuk dat precies past in het grote geheel. Doe jezelf en anderen dus niet te kort. Kies er voor om je volle potentie te leven en wring je niet in een ander plekje van de puzzel: jouw aanwezigheid is van levensbelang. Wees welkom.

Meer van dit soort artikelen door mij geschreven vindt u op www.glimpvanjeziel.nl

maandag 13 april 2015

Ik ben me weer volop aan het voorbereiden op nieuwe exposities. Zo zal mijn werk onder andere te zien zijn tijdens Kunstdagen Wittem in Limburg (zie afbeelding hieronder).

Meer info vindt u op www.biancavanbaast.nl/exhibitions.html 



dinsdag 3 maart 2015

Een glimp van je ziel: 7,5 jaar met een missie door Nederland!


‘Een glimp van je ziel’ reist vanaf vandaag 7,5 jaar door Nederland. 

Het schilderij dat in oktober 2007 mijn atelier verliet is op een missie. Behalve dat het deelnemers de mogelijkheid biedt om kunst in eigen omgeving te ervaren, wil het iedereen die er mee in aanraking komt inspireren om zijn eigen-wijsheid te volgen.

Het project herinnert je er aan dat we allemaal in essentie compleet zijn en in staat om ons ideale leven te leven dankzij de aanwijzingen van de ziel.
 
Een glimp van je ziel vraagt deelnemers dan ook om zich bewust te worden van hun zielsverlangen en die bezieling te volgen.

dinsdag 27 januari 2015

Lezing: De kunst van het creëren.


Aankondiging:

Op 12 februari 2015 geeft kunstenares Bianca van Baast een lezing voor kunstkring ARIAA. De lezing ‘De kunst van het creëren’ zal niet zo zeer gaan over het creëren van kunstvoorwerpen, maar over het creëren van een leven dat het beste bij jou past. 

Al vanaf het begin van haar carrière stonden de schilderijen van Bianca van Baast in het teken van onze ware essentie. Wie zijn we? En hoe halen we het beste uit ons leven?
Via haar project ‘Een glimp van je ziel nodigt zij deelnemers uit om hun zielsverlangen te volgen en tijdens deze lezing zal zij daar verder op in gaan.
Meer hierover vindt u op
www.biancavanbaast.nl

De lezing is voor iedereen toegankelijk, maar omdat de lezing plaatsvindt op een particulier adres is reserveren noodzakelijk.

Wanneer: donderdag 12 februari 2015
Waar: Bramerslandstraat 10, 5275 HG Den Dungen
Tijd: 20.00 uur
Toegang: vanaf 19.30 uur
entree: 2,50
Gratis koffie en thee.
Aanmelden via Ad van Veghel
ad.vanveghelatoutlook.com of 06-12774299



dinsdag 13 januari 2015

Uit het dagelijks leven


Zo'n twee jaar geleden had ik naast mijn kunstenaarsschap een bijbaan in de zorg. Bij deze een waargebeurd verhaal uit die tijd.

Mevrouw vroeg of ik even haar bed wilde verschonen. Ze slenterde naar de kamer waar zich haar kledingkast en beddengoed bevond, terwijl ik naar haar slaapkamer liep. Een minuut later zag ik haar lopen met een plastic krukje. Een ongemakkelijk gevoel bekroop me. Ik duwde dit gevoel weg en ging verder met haar bed afhalen. Ik was net bezig met het verwijderen van het onderlaken toen ik een kreet hoorde komen uit de andere kamer.

In mijn gedachten vormde zich een vreselijk beeld. Mevrouw was niet erg stabiel dankzij een lage bloeddruk en de gevolgen van een TIA, dus waarschijnlijk was ze van het krukje gevallen. Waarom had ik mijn voorgevoel genegeerd? Waarom had ik haar niet tegengehouden toen ik haar met dat krukje zag lopen?

Boos op mezelf en angstig om wat ik zou aantreffen haastte ik me naar de andere kamer.
Door haar afasie kon mevrouw maar moeilijk uitleggen wat er was gebeurd en het duurde even voordat ik door had wat ik zag. De kruk stond onaangedaan voor de kast, dus mijn vrees voor een val leek onterecht.
De oude handen van mijn moeder - Ans Markus

Na het ontdoen van het hoeslaken had ik het dekbed, in de kamer waar mevrouw zich bevond, over een stoel gedrapeerd. De vuile was had ik in de wasmand gegooid die voor de stoel stond. De wasmand stond normaal gesproken in een andere ruimte en mevrouw was daarom ook in de veronderstelling geweest dat er onder al dat beddengoed zich een stoel bevond. Vermoeid door het halen van het krukje, was ze er op gaan zitten. Het vuile beddengoed was ingezakt en nu zat ze zelf in de wasmand, met haar voeten net niet bungelend in de lucht. 
Of ik haar kon helpen om er uit te komen, trachtte ze me duidelijk te maken.

Natuurlijk wilde ik haar helpen. Ik stak mijn hand uit, die zij vastgreep en ik begon haar omhoog te trekken. Helaas. Zelfs toen ik mijn hele lichaamsgewicht in de strijd gooide en met twee handen begon te hijsen kwam er geen beweging in.

Ze zou het zelf wel doen gebaarde ze en greep naar een bureaustoel om zich aan op te trekken. Maar nog voordat ik haar kon waarschuwen voor de wieltjes, schoot de stoel onder haar gewicht weg.

De wasmand had flink te lijden onder de billen die zo’n beetje de hele wasmand in beslag namen. Dus toen mevrouw zich wilde optrekken aan een tafelpoot was het ook niet vreemd dat er enig gekraak te horen was. De tafel bleef wonderwel staan ondanks haar getrek en geduw en met aanmoediging van mij wist ze uit de wasmand te scheuren en een knie op de grond te plaatsen. Nu kon ze uit de wasmand kruipen en met mijn hulp omhoog komen.

Gedurende dit gebeuren wist ik niet of ik moest huilen van het lachen of huilen om de triestheid van dit alles. Mevrouw was een zelfstandig wonende oudere, met kinderen die ver weg woonde en een mantelzorger die één keer per week op bezoek kwam. Wat als ik er niet was geweest, hoe lang had ze dan in die wasmand vastgezeten???

maandag 12 januari 2015

Volg je eigen weg

In 2006 schilderde ik ‘Tegenstroom’. Het doek toont een groep anonieme en onbezielde gele figuren die gezamenlijk de ene kant opgaan, terwijl een levendige blauwe figuur, tegen de stroom in, de andere kant opgaat.
Tegenstroom - Bianca van Baast









Het werd mij in die tijd steeds duidelijker: Meelopen met de massa kan veilig voelen, maar geeft geen garantie tot geluk. Echt leven en daadwerkelijk gelukkig zijn begint bij het (h)erkennen van jezelf en er naar handelen. Het betekend luisteren naar je eigen behoeftes en verlangens en een, voor jou, passende manier vinden om daar invulling aan te geven.

Je eigen gelukkige leven leven betekent niet doen wat anderen blij maakt, maar doen wat jou gelukkig maakt.

(eerder gepubliceerd op www.glimpvanjeziel.nl)