De charme van een kunstenaarswoning

De afgelopen tijd word ik regelmatig herinnert aan mijn vorige atelier.
Mensen die er wel eens zijn geweest klampen me nog steeds aan, rollen met hun ogen en schudden nog eens vol ongeloof hun hoofd.

 

Zo’n 6 jaar geleden woonde ik in een eenkamerappartement, waar ik leefde, sliep, kookte en schilderde.
De terpentinelucht overtrof elke andere geur in huis. Dus als er enkele hersencellen zijn gesneuveld in die tijd, verbaast me dat niets.
Het appartement was klein en opgedeeld in twee delen dankzij drie grote boekenkasten.

Op een dag werd ik gevraagd of ik een groep kunstgeïnteresseerden in mijn atelier kon ontvangen.
Veel meubilair had ik niet, dus ik maakte me wel even zorgen. Waar moest ik ze in Godsnaam plaatsen?! Afwijzen wilde ik ze niet, dus liet ik ze maar komen.
Tot mijn schaamte moest ik een deel van mijn bezoek het randje van mijn bed aanbieden om ze te kunnen laten zitten.
 
Toen ik ze het ateliergedeelte wilde laten zien, verscholen achter de boekenkasten, konden er maar twee à drie personen tegelijk in. En ik  moest ze ook nog een stukje terugmanen om het drieluik, waar ik op dat moment aan werkte, te kunnen tonen.
 

Three sides to every story: yours, mine and the truth - Bianca van Baast

Een plaatselijke open atelierroute, die later werd gehouden, maakte het er ook niet makkelijk op. Een groot deel van de inboedel moest (naar de badkamer) verplaatst worden, zodat het publiek dat toestroomde überhaupt binnen kon. Natuurlijk moest ik ze ook in mijn privé gedeelte toelaten, want in mijn atelier alleen pasten men zeker niet. Het zien van mijn bed in dezelfde kleine ruimte als mijn atelier deed zoveel mensen verbazen, dat ze het er nu nog over hebben.

Gelukkig heb ik momenteel een iets grotere woning met atelier, waardoor het makkelijker is om een groep mensen te ontvangen. Door de schildersezels, het bureau, de voorraad verf en doeken staat het nog steeds aardig vol, maar ik hoef gelukkig niemand meer mijn bed als zitplaats aan te bieden.
Misschien is de charme van een kunstenaarswoning nu weg, maar het is in ieder geval een stuk menselijker geworden.

                                                             www.biancavanbaast.nl

Guest Maart 2013: Margot Homan

Margot Homan met
'gevleugelde gedachte'

Deze maand toont Guest ‘Lied van de maan’ van beeldhouwster Margot Homan. 

Toen ik Margot Homan vroeg om mijn gast te zijn op www.guestartist.nl had ik niet verwacht dat ze überhaupt de tijd zou vinden om me te woord te staan. Wie bekend is met haar werk snapt misschien wel waarom. Haar sculpturen vind je op vele kunstbeurzen en in menig gerenommeerd galerie die realisme brengt. Daarnaast ontvangt ze de ene opdracht na de ander. En omdat veel van haar prachtige beelden in Italië worden vervaardigd, is ze niet vaak in Nederland te vinden.

Ik raakte bekend met het werk van Margot Homan rond mijn eindexamenjaar in 2000. Ik kreeg destijds meer aandacht voor hedendaagse kunst en kwam daardoor haar werk regelmatig tegen op kunstbeurzen. Dat is trouwens nooit veranderd, want waar andere kunstenaars na enkele jaren van de beursvloer verdwijnen, wordt Homans werk nog altijd getoond.

Margot Homan begon in een tijd dat figuratie ‘not done’ was, maar borduurde (onbewust) voort op de beelden die we kennen uit de Klassieke oudheid en het Neoclassicisme.
Sommige van haar marmer en bronzen beelden dragen zelfs titels die verwijzen naar de klassieke mythologie.

Margot Homan - Lied van de Maan



Toch heeft het werk van Margot Homan maar weinig met de oude Grieken en Romeinen te maken. Vorm is voor haar slechts een middel en de titels staan symbool voor hetgeen de kunstenares wenst uit te drukken. Het beeld Maät is bijvoorbeeld geen afbeelding van de mythische godin, maar verwijst naar het concept van waarheid, stabiliteit, rechtvaardigheid en kosmische orde. In andere werken zien we passie, liefde en verlangen de boventoon voeren. Daar waar Maät misschien nog verstandelijk kan worden beredeneerd, kunnen passie en verlangen alleen maar herkent worden door het hart. Hierdoor ontstaat het idee dat de kunstenares zoekt naar balans tussen hoofd en hart, het rationele en het emotionele. 

Houding en mimiek lijken dit idee te ondersteunen, want ondanks dat vele figuren in beweging zijn, is hun aandacht naar binnengericht alsof elke beweging wel overwogen is.

Dit sluit mooi aan bij de manier waarop Homan creert. Haar beelden ontstaan namelijk volledig intuïtief. Zelfs zonder gebruik van een model. Via schetsen op papier, gips en klei zoekt de kunstenares naar de juiste vorm en uitvoering.

Guest toont deze maand ‘Het lied van de maan’ waarin Margot Homan brons en marmer combineerde tot één beeld. De poëtische titel ‘Lied van de maan’ verwijst hierdoor niet alleen naar een ode aan de nacht, maar ook naar de nero marquinia; het zwarte marmer met zijn prachtige witte en gele aders. 

Net als het bronzen vrouwenfiguur dat zich hier over de maan heen beweegt, 

balanceren meerdere figuren van Homan gevaarlijk op hun sokkel, voet of arm. Deze suggestie van actie, hun anatomie en expressie komt de levendigheid van de sculpturen alleen maar ten goede. Geen wonder dus dat Margot Homan ooit eens in een interview zei: “Als ik soms moe van het werk mijn hoofd op de pas gehouwen steen te ruste leg, schrik ik ervan hoe koud het marmer is”.

Glimp van je ziel vindt de liefde.

Een glimp van je ziel -
Bianca van Baast

Nog enkele dagen en het is Valentijnsdag, maar 'Een glimp van je ziel' heeft nu al de liefde gevonden!!!

Ik ontving onderstaand mailtje van degene die het schilderij de afgelopen 2 weken onderdak gaf.

''Hallo Bianca,

Precies twee weken geleden kreeg ik jouw schilderij aangeboden. Precies twee weken geleden leerde ik Mabel kennen. De beroemde "vonk" sloeg erg snel over en in de afgelopen twee weken hebben wij elkaar heeeeeel veel moois, intimiteit, liefde en gevoel van "zielsverwantschap" gegeven. Regelmatig betrapte ik ons in dezelfde positie, in elkaars ogenwegzinken met onbestemde glimlach terwijl onze voorhoofden tegen elkaar rustten.
Prachtig dat dit synchroon mag lopen met het twee weken schilderijbezit.
Ik kon ook niet anders dan het voor de komende korte periode aan haar in bruikleen geven.
Bedankt en groet."

Dit betekend dat 'Een glimp van je ziel' opnieuw onderdak heeft gevonden in Nijmegen.

Zie voor meer info: www.biancavanbaast.nl/glimpvanjeziel.html

Guest februari 2013: Walter Brems

Etude 3 - Walter Brems

Deze maand toont Guest ‘Etude 3’, geschilderd door de Vlaamse kunstenaar Walter Brems.

Het intieme schilderijtje maakt deel uit van een serie portretstudies en bevat alle kenmerken waar het werk van Walter Brems zo bekend om is.
De achtergrond, donker en volledig geabstraheerd, staat in groot contrast met het model op de voorgrond.
Terwijl de achtergrond is ontstaan door een ongecontroleerde techniek met extreem verdunde verf, is het model juist heel precies uitgewerkt. De huid oogt zacht door de geleidelijke overgangen van schaduw en licht. Het haar is zo gedetailleerd dat het per stuk lijkt te zijn geschilderd.

Ik zag het werk van Walter Brems voor het eerst op een kunstbeurs. De stand was intiem ingericht. Prachtige schilderijen met nog mooiere vrouwen trokken mijn aandacht. De dames, schaars gekleed in veelal niemendalletjes, lonkten naar ons beursbezoekers in de hoop gezien te worden. Toch zou ieder die deze honger naar aandacht trachtte te beantwoorden, onvervuld naar huis gaan…

Walter Brems voor
één van zijn schilderijen

Net als Rapunzel, opgesloten in haar toren, zitten de vrouwen van Walter Brems gevangen in hun schilderijen. En met elke lijn en laag die de kunstenaar toevoegt, wordt hun wereld kleiner en beperkter. De verwarring die hierdoor ontstaat komt tot uitdrukking in de poëtisch titels die veel van zijn schilderijen dragen.

In eerste instantie oogt het werk van Walter Brems stil. De kleuren zijn ingetogen, de achtergrond is eenvoudig gelaten en de modellen zijn in zichzelf gekeerd. Toch is er telkens die geluidloze schreeuw. “Zie mij!”, lijken ze te smeken.
Ze vragen om toenadering om hun eenzaamheid te doorbreken. Maar aan de andere kant blijven ze liever in hun ‘toren’, want die voelt o zo veilig aan. Zo ook de jonge vrouw in ‘Etude 3’. Het jonge model ontduikt onze blik, maar met de vreemde paarstinten die zo kenmerkt zijn voor Walter Brems, trekt ze toch onze aandacht.

  www.guestartist.nl

 

Portrait of artists Walter Brems and Yves Storms from Kjewbee on Vimeo.

Geboren in een atelier

Voormalig Elizabeth Ziekenhuis te Tilburg,
nu Carré

Ik bezocht vandaag het ziekenhuis waar ik het eerste levenslicht zag.
Alleen is het gebouw nu een werkruimte voor kunstenaars.

Ik ben benieuwd in welk atelier ik geboren ben...

www.biancavanbaast.nl

Bregjes Rondleidingen, Boijmans Van Beuningen

Met het schilderij 'Where we meet' ding ik mee naar een plekje in de tentoonstelling ‘Over smaak valt te twisten’ in Museum Boijmans Van Beuningen te Rotterdam. Het winnende werk wordt ook nog eens beloond € 1.000,-.

Jouw reactie op mijn werk kan daar bij helpen. Dus voel je vrij om een reactie achter te laten via onderstaande link: http://wedstrijd.bregjesrondleidingen.nl/2013/01/02/where-we-meet/


Where we meet - Bianca van Baast

www.biancavanbaast.nl

Guest januari 2013: Herman Smorenburg

Deze maand toont Guest ‘De ziener’ van Herman Smorenburg.


Herman Smorenburg

Het werk van Herman Smorenburg valt onder de stijl fantastisch realisme, ook wel magisch realisme genoemd. Het is een richting in de kunst waarin men tracht de werkelijkheid te verbinden met een andere of hogere werkelijkheid, waardoor droomeffecten ontstaan. In plaats van de harde ‘werkelijkheid’ af te beelden, zoals veel hedendaagse kunstenaars doen, toont Herman Smorenburg ons een andere kant; een wereld van innerlijke rust en simpele schoonheid. 

De schilderijen bevatten meer verhaal dan je in eerste instantie zou denken, doordat ze vol symboliek zitten. Niet dat het nodig is om al die symbolen te begrijpen. Ook zonder deze kennis weten de kunstwerken je als toeschouwer te raken.
De tijd lijkt er even in stil te staan, de kleuren werken zacht op je in. De afgebeelde figuren, ongeacht of het dieren, mensen of Boeddha’s zijn, wensen geen interactie met je aan te gaan; ze ‘zijn’ er gewoon. De schilderijen stralen zoveel rust uit waardoor aanschouwen het effect geeft van een meditatie. 

De Ziener - Herman Smorenburg

Met ‘De ziener’ lijkt Smorenburg een blik in de toekomst te willen werpen.
Linksonder zien we bergkristal. Men beweerd dat dit kristal een heldere en vooruitziende blik bevordert. Op de achtergrond, in bijna gelijke vorm, bevinden zich de bergen, omringt door wolken alsof ze zichzelf ontstijgen.
In het midden gunt Smorenburg ons een rustpunt, voordat onze blik wordt getrokken naar de kop van een machtige adelaar. Deze vogel ziet net als de mens in 3D en kan naar voren en opzij kijken. Maar zijn gezichtssterkte is acht maal groter dan het onze.
Men beweert dat wie met de wijsheid van de adelaar werkt een perfect overzicht houdt over het leven. Men kijkt dan niet alleen in het heden, maar kan ook terug in het verleden en vooruit in de toekomst kijken.

De vallende ster op de achtergrond kondigt verandering aan. Het zou wel eens een hele mooie toekomst kunnen worden!

De beste wensen voor het nieuwe jaar.

                                                            www.guestartist.nl