In mei 2012 begon ik via Guest mijn enthousiasme voor kunst te delen. Door mijn visie, verbazing en beleving van kunst te beschrijven hoopte ik anderen aan te zetten om meer en/of anders naar kunst te gaan kijken. Door de bezuinigingen die de overheid onlangs invoerde kreeg kunst de titel ‘onbelangrijk’. Maar kunst is onmisbaar! Stel je eens een wereld voor zonder de creaties van kunstenaars! Geen kunst, mode, design, architectuur, musea, theaters, tijdschriften, billboards etc.
Kunst brengt ons schoonheid, verbazing en inspiratie. Kunst doet wat met je! Kunst laat ons zien wie we zijn en toont waar we naartoe willen. Kunst geeft ons de kans om te reizen naar het verleden, maar ook naar de toekomst. Kunst biedt visie en helpt ons te ontwikkelen. Hoe kan iemand denken dat kunst onbelangrijk is???
Een glimp van je ziel- Bianca van Baast Op deze foto nog in Brabant
Deze week kreeg ik de bevestiging; 'Een glimp van je ziel' heeft onderdak gevonden in Amsterdam.
'Een glimp van je ziel' is een rondreizend schilderij dat aan zijn reis door Nederland begon in oktober 2007. In maart 2008 deed het voor het eerst Amsterdam aan en een maand later verliet het onze hoofdstad alweer nadat het een logeeradres in het oosten van het land vond.
Nu, na ruim 5 jaar, is het weer terug in Amsterdam en biedt een jong stel het schilderij een tijdelijk thuis.
‘Guest’ toont deze maand het schilderij
‘Rozenpad’ van de Belgische kunstenaar Jef Snauwaert. Guest stond altijd in het teken van de figuratieve kunst. Vooral kunstenaars
die hun kunst tot in detail uitwerken, zoals Poen de Wijs, Herman Smorenburg,
Walter Brems, Cécile Verwaaijen, Margot Homan en Arewik Avakian kwamen ruim aan
bod.
Een enkele gast op www.guestartist.nl hanteert zijn materiaal losjes en heeft
maar weinig nodig om een volledig beeld neer te zetten, zoals Laura Hoek en
Judith Rosema.
Dus dat we deze maand een gast tonen die bijna abstract werkt, verbaast mij
misschien nog wel meer dan u.
Jef Snauwaert, gastkunstenaar van deze maand, ontmoette ik nog niet zo lang geleden
tijdens een kunstbeurs in het oosten van het land. Van een afstandje had ik
zijn schilderijen al zien hangen en mijn aandacht werd getrokken door de grote
kleurcontrasten.
Dichterbij gekomen bekroop mij hetzelfde gevoel als dat wordt bezongen in het nummer
‘Killing me softly’; De kunstenaar leek in mijn ziel te hebben gekeken en mijn
(gevoels)leven te hebben weergegeven. Hoe kon een kunstenaar die mij niet kende
en van een ander geslacht was, dit weergeven?
En dan blijkt hoe universeel gevoelens kunnen zijn; Snauwaert is, net als vele andere kunstenaars, een gevoelsmens. Ervaringen tracht hij te ontleden door zijn gevoelens vast te leggen in tekeningen, schilderijen en beelden. Dit geeft hem de mogelijkheid om afstand te creëren, een stelling in te nemen en een houvast te vinden.
Rozenpad - Jef Snauwaert
Zeg me waar je bent - Jef Snauwaert
Ondanks dat zijn schilderijen rauw en vluchtig zijn opgezet, tonen de doeken
een enorme verstilling. Met ingehouden
adem wacht je op het moment dat de schimmen uit hun mistige omgeving stappen, waarna je zou zweren dat ze een
zucht van verlichting zullen slaken. Maar dat gebeurd nooit; het blijft stil.
Hoewel de
omgeving maar suggestief wordt weergegeven, is het toch mogelijk een beeld te
vormen van de ruimte om een figuur heen. Soms oogt de achtergrond oneindig
wijd, terwijl het een andere keer overweldigd en benauwd.
In ‘Rozenpad’ zorgt het perspectief dat de weg oneindig oogt. Toch lijkt de
route niet makkelijk te bewandelen dankzij de blauwe ronde vormen en de witte
en zwarte onderbrekingen. De titel verwijst naar een pad vol rozen. Maar
betekend dit dat het pad zacht en makkelijk te bewandelen is? Of wordt er naar
een oud Nederlands spreekwoord verwezen: er zijn geen rozen zonder doornen. www.guestartist.nl
Kunst en natuur.
Twee dingen die de mens inspireren, terwijl ze tevens de ondergang tegemoet dreigen
te gaan. Financiële welvaart lijkt belangrijker dan ooit en dus moet de natuur
wijken voor bouwgrond en wordt er bezuinigd op kunst en cultuur.
Maar de mens kan niet zonder.
Kunst,
cultuur en natuur zijn noodzakelijk. Ze brengen ons schoonheid, verbazing,
inspiratie en rust. En dus ben ik er van overtuigd dat kunst en natuur altijd
zullen blijven voortbestaan. Want waar de overheid kunst, cultuur en natuur schrapt
ontstaan nieuwe burgerinitiatieven die misschien nog wel beter functioneren dan
de initiatieven van de regering, omdat de motivatie nu vanuit passie en overtuiging voortkomt.
Hoera dan ook voor elk initiatief dat bijdraagt aan een mooiere wereld! En niet
alleen door grote bedrijven zoals Triodos, Greenchoice, Virgin etc, want ook in
je eentje kun je iets bijdragen. Alle beetjes helpen!
Op www.guestartist.nl geef ik aandacht aan kunst en kunstenaars. En door gastkunstenaars
zoals Raf Veulemans een platform te bieden hoop ik toeschouwers te inspireren een
positieve bijdrage te leveren aan flora, fauna, kunst en cultuur. Heb je zelf een leuk initiatief? Deel het. Inspireer! Zodat we samen een nog mooiere wereld kunnen creëren.
Trouwe volgers hebben het allang gezien, ik ben niet langer
alleen maar een kunstenaar, maar nodig als gastvrouw ook kunstenaars uit om te
exposeren op mijn site www.guestartist.nl.
Dat dit een wisselwerking oplevert is geen verrassing; Deze maand ben ik te
gast bij voormalig gastkunstenaar Hans van Eerd.
Eén keer in de twee jaar opent Hans van Eerd zijn galerie en beeldentuin voor
publiek. Naast zijn eigen beelden toont hij dit jaar ook mijn schilderijen
(Bianca van Baast), beelden van Wim Heesakkers, sieraden van An Koenen en
exclusieve kleding van Franka Lammers.
En u bent van harte welkom.
Open dagen galerie en beeldentuin Hans van Eerd
14, 15, 16 juni en 21, 22 en 23 juni
van 13.00 tot 17.00 uur
Boterwijksestraat 10, Oirschot
0499-572042 www.hansvaneerd.nl
‘Guest’ van deze maand is de Belgisch kunstenaar Raf Veulemans met het werk ‘Ruinam Sapientia’.
Raf Veulemans
Een tijdje geleden postte Raf Veulemans op zijn facebookpagina een link naar de documentaire Midway van Chris Jordan. De video toont de gevolgen van plastic in zee op de vogels in en rond het water. De documentaire sluit perfect aan bij het werk van Veulemans al zal niet iedereen de overeenkomsten meteen opmerken.
Black Wings VI - Raf Veulemans
Raf
Veulemans laat ons de schoonheid van het dierenrijk zien en de gruwelijkheden
die ze moet doorstaan. Door het spanningsveld op te zoeken tussen mens en dier,
leven en dood, technologie en dier, eros en thanatos is het als toeschouwer
onmogelijk om onaangedaan te blijven bij Veulemans werk.
Dat is ook niet de bedoeling.
Veulemans wenst een mensenras te creëren die
nadenkt over de gevolgen van zijn handelen; een ‘human species conciousness’.
Want als we doorgaan alsof er niets aan de hand is, zal er uiteindelijk maar
weinig van onze prachtige fauna overblijven.
Om deze boodschap over te brengen kan de kunstenaar elk materiaal gebruiken;
metaal, hout, verf, prints, stolpen, mummies, buisjes en skeletjes. Als taxidermistlaat
hij zijn modellen opnieuw tot leven komen en via fotografie, schilderijen en
assemblages, aangevuld met hier en daar wat tekst, krijgen ze eindelijk een
stem.
Tijdens zijn laatste expositie ‘Dark wings – White light’, draaide de
tentoonstelling om het volgende verhaal:
Er was eens een jongen die zijn wereld als kleurloos ervoer. Hij voelde zich te
neergeslagen in een wereld van enkel zwart en wit.
Totdat er op een dag een vogel neerdaalde met talrijke kleuren in zijn veren.
Verwonderd vroeg de jongen aan de vogel: “Hoe kom je toch zo kleurrijk?”
De vogel antwoordde: “Alles bevat kleur, als je maar goed kijkt”.
De jongen keek nog eens om zich heen en zag voor het eerst zijn wereld in volle
kleur. Verrast door wat hij zag draaide hij zich terug naar de vogel. Maar de vogel
was verdwenen. Aan zijn voeten lag enkel een hoopje zwarte veren, een dode
vogel. Het was de prachtige vogel die het gif van de wereld in zich op had
genomen zodat wij konden voortleven…
Ruinam Sapientia - Raf Veulemans
De vogel, het dier dat Raf Veulemans het meest in zijn werk gebruikt, toont ons
een wereld die wij in ons streven naar meer welvaart vaak over het hoofd zien.
‘Ruinam Sapientia’ toont ons nog een vogel met een belangrijke boodschap; Een
steenuil, symbool voor de wijsheid, waakt over een stapel boeken. Het
geassembleerde beeld verwijst naar de (innerlijke) wijsheid die we moeten
koesteren, in plaats van te ontkennen of te vernietigen.
‘Ruinam Sapientia’ wordt getoond in een glazen stolp. Hierdoor wordt het als
het ware op een voetstuk geplaatst. De vogel is niet langer één van de velen,
maar wordt als het ware een heilige, een beschermengel, zoals de heiligenbeelden
uit het verleden.
Er zijn van die gebeurtenissen in het
leven die grote veranderingen kunnen brengen in het werk van een kunstenaar.
Dat zagen we in de kunstwerken van gastkunstenaar Cécile Verwaaijen, die meerdere
malen veranderde na de geboorte van haar eerste kindje en het overlijden van
haar zus. En ook het werk van Hans van Eerd, gastkunstenaar van deze maand,
toont verandering sinds hij besloot te stoppen in het onderwijs.
Het lijkt er op dat ook mijn werk nu aan het veranderen is.
In juli 2012 schreef ik de blog ‘Een hoofdstuk sluit’, waarin ik aangaf te stoppen met schilderen. Ik had er geen zin, energie en
inspiratie meer voor.
Hoewel ik het toen moeilijk kon toegeven, vooral aan mezelf, was de aanleiding
een burn out uit 2010. Ik verweet mijn oververmoeidheid aan mijn toenmalige bijbaan,
omdat die veel onrust in mijn leven bracht en me lichamelijk ziek maakte. Maar
in de afgelopen jaren bleek dat dit eigenlijk maar het topje van de ijsberg was.
Het ontvangst- Bianca van Baast
Een burn out is een hel om doorheen te gaan, maar tevens geloof ik dat dit het beste
is wat me kon overkomen. Het stond voor afscheid nemen van alles waar ik in
geloofde. Dit bracht veel onzekerheden met zich mee, maar gaf me tevens de
mogelijkheid een nieuw beeld te creëren van mezelf, mijn omgeving en de wereld.
Oude, overbodige en beperkende overtuigingen werden los gelaten en nieuwe inzichten
kwamen er voor in de plaats.
Het nieuwe leven, dat ik in december 2010 al voorvoelde, lijkt langzaam werkelijkheid te worden. In mij bruist het van
nieuwe ideeën en plannen die niet alleen maar met kunst te maken hebben. Het
zou fantastisch zijn als ze waarheid worden.
Ondertussen ben ik weer langzaam begonnen met schilderen, in een andere techniek en een iets andere stijl.'In the
distance’ en ‘Het ontvangst’ voelen beiden nog als een vingeroefening aan. Alsof
ik weer opnieuw moet leren kijken en schilderen. Net als in 2001, aan het begin
van mijn schilderscarrière, laat ik me verrassen door hetgeen dat op mijn pad
komt. Alleen nu weet ik met welk doel ik onderweg ben….
In mei 2012 begon ik via Guest mijn enthousiasme voor kunst te delen. Door mijn visie, verbazing en beleving van kunst te beschrijven hoopte ik anderen aan te zetten om meer en/of anders naar kunst te gaan kijken. 
