(kerst)wens

ik wens je … (Klik hier)

Winnares Een glimp van je ziel reageert met gedicht

In oktober 2017 reisde Het schilderij Een glimp van je ziel 10 jaar door Nederland. Om dit te vieren (en tevens afscheid te nemen van het project) verlootte ik een giclée van Een glimp van je ziel. Ondertussen prijkt het op de mooiste en duidelijkste plek in de zitkamer van familie Markhorst en inspireerde Een glimp van je ziel de winnares tot een gedicht.

Een glimp van je ziel - door W. Markhorst

Wie Ben jij?

Ken je mij?

Jij kijkt naar mij

Dat maakt me blij. 

Ik kijk naar jou 

Ik zie je 

Ik voel je 

Innig, lief, diep, vrouw. 

Ik hou van jou. 

Wij in ogen-blik verbonden 

Eenheid van Schepper 

Vader moeder kind 

"Tussen"ruimte die ons bindt 

"Een glimp van je ziel" 

Het viel mij zomaar toe 

En hoe 

Een wonder, heel bijzonder! 

Ik bewonder jou Bianca 

Dank je wel.

Een glimp van je ziel terug thuis in het atelier

(Het gedicht is volgens de schrijfster mede geïnspireerd op Ho'oponopono en de filosofie van Buber ('Ik en Gij') en van zijn leerling Levinas ('De blik').)

Listen - nieuw schilderij

Nieuw schilderij: Listen
Olieverf op doek
65 x 125cm
www.biancavanbaast.nl

Listen - Bianca van Baast

Schrijvers geïnspireerd door 'One'

Elke laatste donderdag van de maand vindt in de Oisterwijkse Bibliotheek het schrijverscafé plaats. Lokale schrijvers en dichters dragen voor uit eigen werk, geven en ontvangen feedback en stimuleren elkaars creativiteit. Vorige maand werden zij uitgenodigd om zich te laten inspireren door één van mijn schilderijen. Te kiezen uit de schilderijen ‘Ziende blind’ (2003) of ‘One’ (2015). Bij deze twee teksten naar aanleiding van ‘One'.

One - Bianca van Baast

‘One’ door Jan Mantel

Ik mis haar nog steeds. Bijna dagelijks moet ik aan die lieve schat denken. Haar stem klinkt nog door mijn hoofd als een resonerende stemvork waarmee te hard geslagen is. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik de fijne trekken van haar gezicht, ogen die  raken, uitnodigende lippen. Mijn handen voelen ’s nachts de rondingen van haar lichaam. De doorleefde momenten van de nacht. Het blijft terugkomen al is het al zolang geleden dat het ophield. Het plotselinge afscheid, het leek of met grote vaart tegen een stootblok op een dood spoor gebotst werd.

Onlangs werd ik opnieuw met haar geconfronteerd. Als een wonder verscheen ze voor me.

Ik was uitgenodigd voor de opening van een expositie met schilderijen in kasteel Geldrop. Voor de officiële opening plaats vond, liep ik alvast door de zalen en bewonderde het voor mij nieuw magisch realisme, opgehangen aan de muren van de statige zalen met de hoge plafonds. Veelal vrouwenfiguren tot in perfectie weergegeven, vaak de ogen gesloten. De zalen ademden een geheimzinnige sfeer van innerlijke rust en meditatie. Maar ook angst en onzekerheid.

Ineens stond ik voor haar. Daar hing ze, in dezelfde pose als de foto die ik heimelijk had genomen. De knieën opgetrokken, de bruine haren loshangend boven haar. De rechterarm gebogen voor haar gezicht. De linkerhand tegen de kin en mond. Een deken losjes gedrapeerd over haar blote lichaam. Ik schrok. Hoe kon dat? Zo’n gelijkenis. Alleen aan het gezicht kon ik zien dat zij het niet was.

Ik werd weggeroepen, de opening ging plaats vinden. In een grotere zaal stond ik samen met de genodigden in een halve cirkel rond de harpiste, die alles muzikaal omlijstte, en voor de kunstenaar. Ik kon de woorden nauwelijks tot me door laten dringen die, soms met ontroering, uitgesproken werden. Ik bleef aan het moment van de pose terugdenken.

Maria sliep, ze lag zo mooi en vredig daar op mijn bed. Ik maakte een foto maar door het klikje gingen haar ogen open. Alsof ze niet echt had geslapen maar op een teken van mij lag te wachten. Ze zag me en glimlachte.

‘Je bent toch niet stout geweest?’

Bijna onmiddellijk voelde ze aan de punten van de deken die over haar lag en streek ze met haar hand over haar dijen.

‘Nee, lieverd, ik zou niet durven.’

Ik boog me voorover en kuste haar de mond. Haar linker arm ging met een stuk deken omhoog en ze nodigde me uit bij haar te komen liggen. Ze krulde zich tegen me aan en fluisterde in mijn oor;

‘Ik laat je nooit, nooit meer gaan.’

Er werd geapplaudisseerd, geroepen zelfs. Aanwezigen waren enthousiast.

Gauw pakte ik een glas mineraalwater van het blad dat langs kwam en dronk het achter elkaar leeg. De brok in mijn keel verdween niet. Ik moest weer terug naar de in verf vleesgeworden Maria. Nu stonden er veel mensen omheen. Een man stond met geaffecteerde stem met zijn partner te discussiëren over de prijs.

‘Tot zover wil ik gaan Evert’, hoorde ik haar zeggen. Hij liep meteen richting kunstenaar.

Nu pas zag ik dat er geen bed te zien was. Maria zweefde tussen en op kleine sterren in een zwarte oneindigheid. Het maakte haar verschijning nog mystieker maar voor mij vanzelfsprekender.

‘One’ stond er onder het schilderij. Even later kwam een medewerker van het kasteel langs en plakte een rood stickertje op het bordje onder het schilderij.

Nog een paar dagen en dan zou ze ook hier verdwijnen en de rest van de tijd in een elite huiskamer aan de muur hangen.

‘Ik heb een echte Van Baast’, zou de man trots tegen zijn vrienden zeggen en een verhaal vertellen waarom de kunstenaar het ‘one’ had genoemd.

En Maria zou verder slapen voor eeuwig tussen de sterren in een oneindige droom tot het moment dat ik onder de deken schuif en haar koude lichaam weer warm kan maken. 

**

Astronimf door Ruud Lamp

Vanuit het perspectief van de kunstenaar

Als ik ga liggen en mijn ogen sluit maakt totale ontspanning zich soms van mij meester.  Omringd door sterren zweef ik steeds verder het universum in, mijn nirwana tegemoet. Ik laat deze situatie niet verstoren door hartstochtelijke en of zwaarwichtige gedachten die de zwaartekracht tarten en mij de aardse sfeer weer in trekt. Zo slaap ik de droom soms. De warmte van de sterren doet mij van binnen gloeien.   

Mijn vertrouwde nachthemd blijft mij half omhullen, zoals de rups zich verpopt. Maar ik ben al lang verpopt. Volwassenheid heet dat. Zou ik dat wel willen, terug naar de onbevangenheid en los van hartstochten zijn, een serene slaap zonder dromen?

Gedragen door de sterren, licht deinend door het heelal mijn z(w)evende hemel in. Zo ver zal het (nog) niet komen, want een dubbel gevoel maakt zich snel van mij meester. Wil ik wel vrij zijn van mijn hartstochten, waar de zwaarwichtige gedachten als een slang doorheen kronkelen en die onlosmakelijk met mijn creativiteit zijn verbonden? Dit dubbelgevoel op laten komen blokkeert onverbiddelijk mijn vlucht naar de zevende hemel. De zwaartekracht slaat onmiddellijk toe en zet mij weer met beide benen op de grond.

Vanuit het perspectief van de toeschouwer

Hoewel niet geheel ontbloot van erotiek, is dat niet het eerste dat mij in haar aantrekt. Is het soms de bevalligheid van haar houding? Ze slaapt en zweeft tussen de sterren en straalt sereniteit uit die mij afleidt van de erotiek. Met tussenposes kijk ik. Zij zou zich begluurd kunnen voelen en mij beschouwen als een brutale voyeur. Haar gezicht zie ik maar half met de ogen gesloten. Derhalve blijft de spiegel van haar ziel wazig.

Hoe zou ze me aankijken, naar me lachen? Hoe klinkt haar stem en niet in het minst; hoe beweegt ze? Welk parfum gebruikt ze?

Toch wil ze dat de kijker haar blijft vasthouden in haar onschuld en haar volgt naar het onbekende. Of is het geveinsde onschuld. Maar dan is het verleiden. Maar tot wat? Volg mij en ik zal je inwijden in de geheimen van mijn universum. Pas dan kan ik echt voelen wie ze is en wat ze is. Nu blijft zij een geheim.

Ach, misschien wilde de kunstenaar alleen maar een schone slaapster schilderen, ze is daar wonderwel in geslaagd. We weten allemaal hoe het daarmee is afgelopen. Werd die niet wakker gekust door een stel dwergen of was het een prins die haar weer met beide benen op de grond zette?

Schrijvers geïnspireerd door 'Ziende blind'

Elke laatste donderdag van de maand vindt in de Oisterwijkse Bibliotheek het schrijverscafé plaats. Lokale schrijvers en dichters dragen voor uit eigen werk, geven en ontvangen feedback en stimuleren elkaars creativiteit. Vorige maand werden zij uitgenodigd om zich te laten inspireren door één van mijn schilderijen. Te kiezen uit de schilderijen ‘Ziende blind’ (2003) of ‘One’ (2015). Bij deze twee teksten naar aanleiding van ‘Ziende blind’.

Gedicht door Tineke Smals - Holm 
                               

Ziende blind - Bianca van Baast

Luister lief

ik fluister woorden

woorden voor mijn

lief alleen

Fluister weg de nare

dromen spokend steeds

maar door je heen

Luister lief

ik fluister luider

fluister luider in

je oor

Luister lief ik wil

je strelen zorgen

snellen er vandoor

Ik wil alles met je

delen want daar

is de liefde voor

Luister lief kijk

naar de hemel zon straalt

door de bomenpracht

Voel de sprankelende

warmte op je lichaam

warm en zacht

Laat de nare dingen

gaan nu kijk mij nu

eens rustig aan

Luister lief

ik heb je lief hoor

en ik laat je nooit

meer gaan

**

De vrouw in de spiegel - door Roland Smulders

In de naastgelegen kamer hoorde de vrouw hem stommelen met de bank. Het kwam aan op de juiste belichting, had hij haar al vaker uitgelegd. Een centimeter kon al het verschil betekenen. Hij liet niets aan het toeval over. Ze hadden grote plannen. De wereld zou aan haar voeten liggen.

‘Kan het niet wat zachter’, riep ze geprikkeld.

‘Schiet liever op’, antwoordde hij bot.

‘Dat doe ik toch.’

‘En zorg dat je niets vergeet.’

Gekrenkt ging de vrouw door met haar voorbereiding. Ze vergat nooit elk plekje van haar lichaam te controleren. Hij wist het, maar toch kon hij het niet laten iedere keer met een hatelijke opmerking in haar zelfvertrouwen te prikken. Van haar houden deed hij waarschijnlijk al lang niet meer. Ze was hoogstens nog een middel om zijn doel te bereiken, bruikbaar, maar niet onvervangbaar. En daar maakte hij ook geen geheim meer van. Er waren andere vrouwen die wel wilden meewerken. Ze moest het niet wagen pretenties te krijgen. Zonder hem keurde niemand haar ook maar een blik waardig. Het was zijn talent dat haar tot leven wekte.

Met een zucht bracht de vrouw nog wat poeder aan op haar gladde schedel. Kon hij haar ook vertellen welk leven? Ze heette Lydia, Kim, Karen. Voor iedere rol had ze een pruik en bijpassende opmaak. Ergens, gaandeweg de reis, verloor ze het zicht op wie ze eigenlijk was. Het deed er ook niet toe. Het eigen haar kon ze beter afscheren, meende hij. Waarom zou ze iedere keer al die moeite doen om terug te keren naar zichzelf. Ze was wat anderen in hun fantasie van haar maakten. Soms onschuldig, soms juist niet. Ze straalde in het licht van de schijnwerpers en verdween weer in de anonimiteit van de duisternis. De rest van de tijd was ze niemand.

‘Als je teruggaat naar die klootzak, dan hoef je hier niet meer aan te komen’, schreeuwde haar dochter, toen ze met haar tas naar beneden kwam. ‘Laat je dan maar lekker door hem in elkaar meppen. Reken er niet op dat ik je daar nog een keer kom weghalen.’

Kon ze dat zwart op wit krijgen? Die ene keer was al erg genoeg. Het kostte veel moeite om hem weer tot bedaren te brengen. Moeite en consessies. Haar dochter was veilig. Ze koos nu onvoorwaardelijk voor hem. Taboes bestonden niet langer.

Met een kritische blik beoordeelde ze nog een laatste keer de vrouw in de spiegel. Ze mocht hem niet kwaad maken. Het werd tijd om iets nieuws te proberen. De mensen raakten snel uitgekeken op een beeld dat ze al kenden. Blauwe lippenstift stond haar niet, maar op normaliteit zat niemand in haar wereld te wachten. Fantasie had geen boodschap aan wat normaal was. Haar machteloosheid en pijn moesten geloofwaardig overkomen, daar ging het om. Het aanbod was groot en de concurrentie had genoeg aan de kleinste aarzeling.

Meer van Roland Smulders lezen?:

10 jaar Een glimp van je ziel.

Het is zo ver! Het schilderij Een glimp van je ziel reist sinds afgelopen week TIEN jaar door Nederland. In deze periode deed ze 188 unieke adressen aan en 83 verschillende dorpen en steden:

4 adressen in 3 woonplaatsen te Groningen
6 adressen in 4 woonplaatsen te Zuid Holland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Noord Holland
9 adressen in 7 woonplaatsen te Zeeland
9 adressen in 4 woonplaatsen te Drenthe
18 adressen in 9 woonplaatsen te Limburg
19 adressen in 5 woonplaatsen te Overijssel
37 adressen in 15 woonplaatsen te Gelderland
77 adressen in 32 woonplaatsen te Noord Brabant

Vreemd genoeg vond het schilderij in die 10 jaar geen enkel onderkomen in Utrecht, Flevoland of Friesland.

Een glimp van je ziel vond voornamelijk onderdak bij mensen thuis. Maar ook bij een school voor praktijkonderwijs, diverse bedrijven, ateliers, spirituele centra en zorginstellingen (waaronder, hoe ironisch, het leger des heils).

Voor sommige deelnemers functioneerde het schilderij als een steuntje in de rug in een moeilijke periode. Anderen vierden nieuwe liefdes of hun eigen gezin. Opvallend vaak werd Een glimp van je ziel toegevoegd aan (huis)altaartjes, als steun voor de levenden of ter herinnering aan de overledenen.

Toen ik met het project begon zeiden diverse mensen dat het gedoemd was om te mislukken, omdat mensen nu eenmaal niet te vertrouwen zijn met andermans spullen. Mijn ervaring is anders. Mijn vertrouwen is zelden geschonden; Het schilderij is in die 10 jaren een paar keer uit mijn zicht verdwenen, maar nooit kwaadwillig. Sterker nog, de meeste mensen lieten netjes weten wanneer ze het schilderij nog iets langer in hun bezit wilden houden. Meestal omdat ze het nog aan iemand wilden tonen.

Ik begon het project Een glimp van je ziel om twee redenen.

1. Ten eerste wilde ik iedereen, ongeacht leeftijd, afkomst of achtergrond, de kans bieden om kunst in eigen omgeving te ervaren. Als uitbreiding op het schoolvak CKV (Culturele en kunstzinnige vorming) hoopte ik vooral mensen te bereiken die normaal gesproken niet zo snel in musea of galeries komen.
En vanwege een stage-ervaring, waarbij ik les gaf aan vluchtelingen, hoopte ik dat Een glimp van je ziel ook gezinnen van andere culturen zou bereiken.

Is dit gelukt?

De meeste deelnemers hadden al een link met kunst en cultuur. Opvallend veel deelnemers waren zelf creatief met verf, tekst en/of muziek. Een enkele kunstverzamelaar voegde Een glimp van je ziel tijdelijk toe aan hun kunstcollectie. Voor zover ik kan beoordelen kwam het schilderij zelden bij een allochtone familie terecht.

2. Met Een glimp van je ziel wilde ik deelnemers tevens bewuster maken van wat hen bezielt. Gedurende het project kwam daar de nadruk steeds meer op te liggen. Dat kwam onder andere doordat ik zelf een paar jaar na de start van het project een burn out kreeg en ontdekte dat ik zelf nog te weinig mijn bezieling volgde. Een glimp van je ziel was daarom niet alleen voor anderen een reminder om te kiezen voor acties en gedachten die inspireren en enthousiasmeren, maar ook voor mezelf.

Hoe nu verder?

Op 13 juli plaatste ik een blogpost over verlangen, durven en doen. Hieruit kon men al opmerken dat het tijd werd voor verandering. Ondanks dat het project voor sommigen nog niet af is, heb ik besloten om te stoppen met Een glimp van je ziel, zodat er ruimte komt voor iets nieuws.

Bij deze wil ik iedereen, niet alleen de deelnemers, maar ook zij die Een glimp van je ziel op andere manieren een warm hart hebben toe gedragen, van harte bedanken voor hun inzet en betrokkenheid.

Als feestelijke afsluiting geef ik aan het einde van deze maand een giclée van Een glimp van je ziel ter waarde van € 265,00 cadeau. Wil je hier kans op maken? Laat dan vóór 31 oktober hier je contactgegevens achter. 

Lieve groet en een bezield leven toegewenst,
Bianca van Baast
www.biancavanbaast.nl
www.eenglimpvanjeziel.nl

Nieuwste schilderij nu te zien tijdens expo 'Ver/binding'

Mijn nieuwste schilderij

Ancient Wisdom

Olieverf op doek

140 x 110cm

Ancient wisdom - Bianca van Baast

Deze maand te bezichtigen tijdens de expositie 'Ver/binding'.

t/m 1 oktober 2017
Open: Za en zo 13:00 t/m 17:00 uur
Opening: 10 september 15.00 uur
Notre Dame des Arts
De Refter
Rijksstraatweg 37
6574 AC Ubbergen (Nijmegen)
www.notredamedesarts.nl

Expositie Ver/binding in Notre dame des arts / De refter te Ubbergen
met beelden van Kirches-ban.de en schilderijen van Bianca van Baast