 |
| The two of us - Bianca van Baast |
maandag 28 februari 2011
zaterdag 26 februari 2011
Mannen met baarden
Gisteren was een dag vol herinneringen. Ik was uitgenodigd door mijn oud-docente om haar nieuwe aanwinst te komen bekijken. Ze was de trotse eigenaresse geworden van een ‘Ru van Rossem’.
 |
| Ets - Ru van Rossem |
Bijna 20 jaar geleden had ze mij en enkele andere leerlingen mee genomen op excursie naar Den Bosch. Waar we die dag werkelijk voor gingen ben ik vergeten. Het enige wat me bij is gebleven is dat ik voor het eerst voet zetten in een galerie!
Ik had geen kunstzinnige achtergrond. Met mijn familie bezocht ik regelmatig een museum, maar dat was meer op geschiedenis gericht dan op kunst. Voor mij was dit dus een ongelooflijk avontuur.
Op de dag van de excursie bezochten we o.a. galerie Borzo. Op dat moment was er net een tentoonstelling van de hierboven genoemde Ru van Rossem te bezichtigen. Ik had nog nooit van hem gehoord, en had ook niet echt interesse voor grafische technieken. Ik verwachtte er dus niet veel van. Maar eenmaal binnen was ik verkocht. De etsen straalde verlangen uit naar andere werelden. Een verlangen die ik nog nooit eerder had gevoeld. Ru liet me een droomwereld zien vol sensualiteit en warmte. Zijn kleuren vond ik prachtig en zijn composities waren totaal nieuw voor me.
Naast de etsen werden er ook bronzen beelden van zijn hand getoond. Dieren, vol kracht en beweging, alsof ze elk moment verder zouden rennen.
Alsof het allemaal nog maar pas was gebeurd, bespraken we gisteren deze en andere galeriebezoeken, die we samen hadden afgelegd. Het waren er niet veel, maar ze waren wel memorabel. Het werd al snel duidelijk dat twee kunstenaars een grote indruk op ons hadden gemaakt: Johfra en de hierboven genoemde Ru van Rossem.
Toen ik ’s avonds naar huis liep en de twee kunstenaars voor de geest haalde, kon ik mijn glimlach niet onderdrukken; het volgende liedje bleef maar door mijn hoofd spoken:
Al die willen te Kaap’ren varen
Moeten mannen met baarden zijn
Jan, Piet, Joris en Corneel
Die hebben baarden, die hebben baarden
Jan, Piet, Joris en Corneel
Die hebben baarden, zij varen veel.
 |
| Links Johfra en Rechts Ru van Rossem |
vrijdag 25 februari 2011
'Glimp van je ziel' reist verder.
 |
| Een glimp van je ziel - Bianca van Baast |
Het schilderij ‘Een glimp van je ziel’ is doorgereisd naar Gorssel, Gelderland.
Meer informatie over dit reizende schilderijtje: http://www.biancavanbaast.nl/project.html
donderdag 24 februari 2011
Dromen met Rembrandt
In mijn vorige blog schreef ik over Frida Kahlo. Na het zien van haar werk werd het me pas echt duidelijk hoe graag ik kunstenaar wilde worden en hoe ik dit zou kunnen vormgeven. Toch was Frida niet de eerste schilder die mij inspireerde om kunstenaar te worden.
 |
| Meisje met bezem - Rembrandt van Rijn |
Ik zal een jaar of 6, misschien 7, zijn geweest toen ik me bewust werd van de reproductie bij mijn ouders op de slaapkamer. Het was een afbeelding van ‘Meisje met bezem’ van Rembrandt van Rijn. Een donker schilderij met een lief meisje erop. Een werk waarbij je talloze verhalen kunt verzinnen.
Ik fantaseerde hoe ze poseerde voor Rembrandt, hoe Rembrandt te werk zou zijn gegaan. Hoe hij zijn verf maakte, mengde en het vervolgens op doek zette. Ik wenste dat ik erbij was. Ik wilde zo graag van hem leren schilderen. Mijn verlangen om ooit eens met olieverf op doek te werken werd toen, op die slaapkamer, aangewakkerd.
Ik fantaseerde hoe ze poseerde voor Rembrandt, hoe Rembrandt te werk zou zijn gegaan. Hoe hij zijn verf maakte, mengde en het vervolgens op doek zette. Ik wenste dat ik erbij was. Ik wilde zo graag van hem leren schilderen. Mijn verlangen om ooit eens met olieverf op doek te werken werd toen, op die slaapkamer, aangewakkerd.
Zo’n 10 jaar later werd mijn verlangen werkelijkheid. Ondanks mijn jonge leeftijd werd ik toegelaten bij een volwassen groep amateurschilders. Voor het eerst in mijn leven schilderde ik met olieverf op een echt doek!
En ik ben nooit meer gestopt.
De ‘Rembrandt’ op de slaapkamer van mijn ouders heeft ondertussen plaats moeten maken voor enkele schilderijen van mij. Maar de reproductie, die ondertussen aardig beschadigd is, heb ik in veiligheid gebracht op ………mijn slaapkamer.
woensdag 23 februari 2011
Frida en ik
Toen ik 14 was ben ik een verdieping naar beneden gevallen. Mijn jongere broer, die toen een jaar of 6 was, begon er laatst nog over.
Ik kan me voorstellen dat het een grote indruk op z’n jochie heeft gemaakt.
Na de klap, was er de angst dat ik misschien een gebroken rug had. En de dagen erna moest ik in zíjn bed herstellen; Ik kon amper lopen en verder dan zijn bed kon men mij niet verplaatsen.
Ik kan me voorstellen dat het een grote indruk op z’n jochie heeft gemaakt.
Na de klap, was er de angst dat ik misschien een gebroken rug had. En de dagen erna moest ik in zíjn bed herstellen; Ik kon amper lopen en verder dan zijn bed kon men mij niet verplaatsen.
Gelukkig was er niets gebroken, ik bleek een zwaar gekneusde rug te hebben.
In 1994 liep ik stage op een arbeidscentrum voor verstandelijk gehandicapten. Ik volgde de opleiding activiteitenbegeleiding, zodat ik met een MBO diploma op zak kon doorstromen naar de kunstacademie.
Mijn rug bezorgde me nog regelmatig last. Hij was overgevoelig en ik had bijna constant pijn. Of dit allemaal nog te maken had met de val was onduidelijk. Uit scans en andere tests bleek alles prima in orde te zijn.
Mijn rug bezorgde me nog regelmatig last. Hij was overgevoelig en ik had bijna constant pijn. Of dit allemaal nog te maken had met de val was onduidelijk. Uit scans en andere tests bleek alles prima in orde te zijn.
 |
| De gebroken zuil - Frida Kahlo |
Mijn stage speelde zich deels af op een creatieve afdeling waar cliënten werden gemotiveerd om tekeningen, schilderijen en werkstukken van klei te maken. Om ze te inspireren lagen er diverse kunstboeken op tafel. De meeste kunstenaars die er in werden behandeld kende ik wel; Vincent van Gogh, Franz Marc, Claude Monet, Henri de Toulouse-Lautrec enzovoorts enzovoorts.
Maar de naam Frida Kahlo zei me niets. Al bladerend werd mijn interesse gewekt. En toen ik “De gebroken zuil” ontdekte was ik verkocht. Ik herkende de pijn en het verdriet dat ze afbeeldde! Ik had dan niet zo’n ernstig ongeluk mee gemaakt als zij, maar ik voelde duidelijk een band.
Maar de naam Frida Kahlo zei me niets. Al bladerend werd mijn interesse gewekt. En toen ik “De gebroken zuil” ontdekte was ik verkocht. Ik herkende de pijn en het verdriet dat ze afbeeldde! Ik had dan niet zo’n ernstig ongeluk mee gemaakt als zij, maar ik voelde duidelijk een band.
Kort daarna heb ik het boek voor mezelf aangeschaft. Al lezend kwam ik steeds meer en meer overeenkomsten tussen ons tegen. Haar leven leek verdomd veel op de mijne.
Je kunt je mijn enthousiasme natuurlijk wel voorstellen toen Bozar in Brussel haar werk, begin 2010, tentoonstelde.
De expositie was zo populair dat je een kaartje moest reserveren om een uur naar binnen te mogen. Voor de expositiezaal stonden rijen mensen gespannen te wachten op het moment dat ze naar binnen mochten. Inclusief ikzelf natuurlijk.
De expositie vond plaats in een donkere, benauwde zaal. De schilderijen staalde pijn en verdriet uit. Allerlei herinneringen kwamen boven, de meesten niet erg vrolijk. Gelukkig voelde ik ook hoop. En daar wilde ik me aan vasthouden.
Je kunt je mijn enthousiasme natuurlijk wel voorstellen toen Bozar in Brussel haar werk, begin 2010, tentoonstelde.
De expositie was zo populair dat je een kaartje moest reserveren om een uur naar binnen te mogen. Voor de expositiezaal stonden rijen mensen gespannen te wachten op het moment dat ze naar binnen mochten. Inclusief ikzelf natuurlijk.
De expositie vond plaats in een donkere, benauwde zaal. De schilderijen staalde pijn en verdriet uit. Allerlei herinneringen kwamen boven, de meesten niet erg vrolijk. Gelukkig voelde ik ook hoop. En daar wilde ik me aan vasthouden.
 |
| Dag Verleden - Bianca van Baast |
Ondertussen kan ik het leven van Frida Kahlo bijna dromen. Maar haar leven is niet langer mijn leven. Onze overeenkomsten worden steeds kleiner. Haar ellende, die ik ooit herkende als de mijne, zijn nu alleen van haar.
zaterdag 19 februari 2011
Lovely lucky life
Ik heb weer een nieuw werk af. Het schilderij is getiteld ‘Lovely lucky life’.
Een doek vol klavertjes vier die, zo bedacht ik me tijdens het schilderen, uit hartjes leken te bestaan. Wat een geluk en liefde zal dat brengen!
Een doek vol klavertjes vier die, zo bedacht ik me tijdens het schilderen, uit hartjes leken te bestaan. Wat een geluk en liefde zal dat brengen!
 |
| Lovely lucky life - Bianca van Baast |
Iedereen veel geluk en liefde toegewenst,
Bianca
zondag 13 februari 2011
Kwetsbaar
 |
| Untitled (Mgr) - Bianca van Baast |
In mijn schilderijen zoek ik de kwetsbaarheid van de mens op. Best wel spannend, omdat we er niet graag mee geconfronteerd willen worden.
Dr. Bréne Brown onderzocht kwetsbaarheid aan de hand van waargebeurde verhalen die haar werden toegezonden. Ze ontdekte dat de meeste mensen hun gevoelens van angst, schaamte en woede verbergen of onderdrukken. Via verslavingen, geloofsovertuigingen, alles perfectioneren en ontkennen dat we anderen pijn doen, ontkennen we onze eigen kwetsbaarheid en imperfectie.
Maar ze ontdekte ook, dat mensen die zich waardig en geliefd voelen, hun kwetsbaarheid juist makkelijker accepteren. Deze mensen, die Dr Brown ‘WholeHearts’ noemt, wisten dat hetgeen hen kwetsbaar maakt, hen tevens krachtig maakt.
Hieronder een fantastisch filmpje waarin Dr Bréne Brown verteld over haar onderzoek en haar eigen kwetsbaarheid.
kwetsbaar (volgens het woordenboek)
1) Breekbaar 2) Broos 3) Delicaat 4) Erg gevoelig 5) Fijn 6) Fijngevoelig 7) Fragiel 8) Fragile 9) Frèle 10) Gevoelig 11) Gevoelsvol 12) Iel 13) Kaartterm 14) Licht te raken 15) Teder 16)...
 |
| Untitled - Bianca van Baast |
Abonneren op:
Posts (Atom)